| Boskoop

Franse omgangsvormen - 1

Er zijn in Frankrijk weinig gebruiken die mij zo intrigeren als het schudden van handen (poignée de main) door de mannen en het uitwisselen van de kus (bisou) door beide seksen.
Ik heb van beide fenomenen een studie gemaakt beginnend met een literatuuronderzoek.
Een van mijn bronnen was het werkje “Savoir Vivre”.

In Nederland bestaat het wijd verbreide misverstand dat “Savoir Vivre” staat voor de meest optimale beleving van ons verblijf op deze aarde. Slaat u er echter de Larousse op na dan blijkt de definitie te luiden:“Savoir Vivre”: »connaissance des règles de politesse, des usages« .
Het is maar dat u het weet.

De franse “Hoe hoort het eigenlijk”geeft ons duidelijke richtlijnen voor de handdruk. Deze dient “oprecht, netjes, niet te stevig en niet te slap” te zijn.
Mijn ervaring met het onderhavige onderwerp is dat het ritueel plaats vindt gebruikmakend van een minimum aan slappe vingers en het gezicht afgewend naar een wellicht interessanter onderwerp.

Toch vind ik het een charmant gebaar, maar ik heb soms mijn problemen.
Vier mannen zitten aan een tafeltje. Ik ken er twee, schud hen de hand al dan niet vergezeld van een gemompeld “ça va”.
Wat doe ik met de hand van de mij onbekende heren Ook schudden is mij aangeraden.
Ik schud dus wat af op een dag. Mijn buurman, de slager, de kantonnier, de burgemeester .

Ik schud, ook al heb ik ze gisteren nog gezien. Mijn aardigste ervaring had ik In de Intermarché. Als ik met mijn volle kar bij de kassa sta, wil ik iemand die drie a vier boodschappen heeft nog wel eens voor laten gaan. Overigens vergewis ik mij er van te voren van dat hij of zij niet in het geniep vergezeld is van een metgezel met een uitpuilende kar. Mijn goedheid kent grenzen.

Ik liet dus de man met zijn twee flessen Pernod voor gaan en een gesprek ontspon zich waarin hij mij bijna verontschuldigend meedeelde dat hij die avond vrienden op bezoek zou krijgen. Ik wenste hem een prettige avond en handenschuddend namen wij afscheid.

De week daarop ook bij Intermarché, ik was bijna met mijn boodschappen bij de uitgang, werd ik een lichte commotie bij de kassa’s gewaar. Een gezette heer wrong zich langs de wachtenden, snelde op mij toe en begon mij uitgebreid de hand te schudden, refererend aan onze Pernod conversatie van de week daarvoor.

Kijk dat vind ik nou leuk. Ik ga dus door met handen schudden.

Dirk de Buijzer